“Schilderachtig van karakter, fotografisch van aard.”
Dit is misschien wel de beste manier om mijn werkstukken te beschrijven, van
veel mensen krijg ik de reactie “Wat een mooie foto`s!” Bijna....
bij de meeste werkstukken is het nooit één foto die te zien is, maar op
dit moment meestal tussen de 5 en 15
foto`s. Deze foto`s zijn aan elkaar geregen als een soort hyperrealistische
collage. Schilderen met foto`s zou je ook kunnen zeggen.
Mijn werkstukken bestaan doorgaans uit meer dan twee foto`s.
Hoewel ik fotografie heb gestudeerd, zie ik foto` s niet als een eindpunt. Voor
mij zijn goede foto’s slechts een tussenstap naar een andere wereld. Een wereld
meer fantastisch dan de onze. Ik gebruik veel eigen foto`s, maar ook vrij
gegeven foto`s van anderen. Er zijn te gekke communities op het internet van
fotografen die zo vriendelijk zijn om hun foto`s rechtenvrij aan te bieden. Ik
ben altijd op zoek naar speciale foto`s die mij raken, waar een object mooi en
heel op staat, maar nooit op zoek naar foto`s die "af" zijn. Zodra
het een mooi plaatje is... kan ik er niets mee en laat ik het voor wat het is.
De afbeelding is dan een foto geworden, en niet een toevallige registratie. En
dat is een heel verschil, vind ik. Foto`s zeggen meer dan de registratie van
een plaats of handeling.
Op voorhand weet ik vaak niet wat ik wil maken. Het proces begint bij een
startpunt: één foto, of een set van foto`s waar ik spanning in proef. Het
mooie van het digitale is dat je niet gebonden bent aan het frame. In mijn
werkstuk "Boom" ben ik in het midden begonnen (het was eens een
kerstkaart van een meer met een rots in het midden, en bergen op de achtergrond).
De uitdaging was om te ontdekken wat er boven of onder het meer zou gaan
gebeuren. Dat het werkstuk over een boom zou gaan wist ik op dit stadium
nog niet. Pas toen de lucht af was en ik een soort "panning", een
kijkrichting van boven naar beneden, waarnam en `s ochtends met mijn fiets
langs een boomstronk reed en daar geschokt door was (ben blijkbaar toch een
beetje een boom-hippie :-) ) vielen de dingen op z`n plek.
Zo ontstaat ieder werkstuk min of meer uit zichzelf. Noch de oorspronkelijke
foto’s, noch ik bepaal wat het wordt. De foto’s en ik zijn net zo lang met
elkaar bezig tot er iets is dat ‘af’ is: een nieuw kunstwerk.