Amsterdam 1977

Gerwald Radsma is een veelzijdig multimediaal kunstenaar. Hij studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en de Rietveld Academie.

Zijn werk is een combinatie van fotograferen, schilderen, digitale fotobewerking en abstracte vormen. Rauwe emotionele ervaring staat daarbij centraal. De benauwende betonnen muren van Dachau, mooie en hoopvolle emoties, zoals in de plaat van een jongetje dat over een grasveld rent, maar ook pijn, gemis en woede.

Waar zijn vroege werk zich beperkte tot het fotograferen van de werkelijkheid, ziet hij tegenwoordig een foto slechts als een eerste begin van een kunstwerk. Met behulp van digitale technieken voegt hij de beelden en kleuren samen.

De overgang van fotograaf via abstract schilder naar digitaal kunstenaar heeft ertoe geleid dat zijn werk zowel letterlijk als figuurlijk steeds meer lagen krijgt. De eenvoud van een steeg met teddybeer staat in schril contrast met het veelkleurig brandend abstract stuk.

Met zijn werk probeert hij het hele palet aan menselijke emoties te vangen en zichtbaar te maken. Niet alleen voor zichzelf, maar ook om anderen te laten zien wat de kracht van emotie is, of deze nu positief of negatief is.

Onthutsend is het de werk uit een periode dat hij door ziekte en het overlijden van zijn moeder, en later ook zijn vader. Lege ogen kijken de toeschouwer aan, zonder nog iets te vragen of mee te delen, maar met een uitzichtloosheid die de kijker moedeloos achterlaat. Een deel van zijn werk staat in het teken van dood en vergankelijkheid, maar hij toont ook de schoonheid van een boom die er niet meer is.

In een serie recente werken fungeren landschappen als symbolen voor de psychische gesteldheid van de mensen die ze observeren of erin participeren. Licht en duisternis spelen daarbij een belangrijke rol.

Het werk grijpt de kijker bij zijn of haar metafysische kladden en laat pas los als die zich van het doek wegscheurt.

Gijsbert Van Iterson Scholten

22 september 2010